Czekając na...

Kończąc Oscarowy tydzień (choć pewnie Oscarowych krótkometrażówek jeszcze parę zamieszczę) przypomniałem sobie o bardzo delikatnym filmie.
I chociaż jego autor - Holender, Michael Dudok de Wit brał udział także w projektach znacznie bardziej masowych i kasowych, jak Disneyowska "Fantasia 2000" (1999) czy "Heavy Metal" (1981), to tutaj wspiął się na wyzyny minimalizmu. "Father and Daughter" to opowiedziana bardzo ograniczonymi środkami historia o braku, czekanium i tęsknocie. Wzruszająco, ale nie ckliwie opowiada Holender o rzeczach najprostszych, a zarazem najważniejszych - o potrzebie, której nie jest w stanie zapełnić nic ani nikt, oprócz właściwej osoby.
Opowiada delikatnie i przejmująco.
Po prostu.

Ta delikatność i nienachalna prostota filmu de Wita, sprawiła, że choć na pierwszy rzut oka niepocorny, film zdobył w swojej klasie wszystko, od specjalnego wyróżnienia na festiwalu w Krakowie, przez nagrodę Bafta i wygrania ponad dwudziestu festiwali, aż po Nagrodę Akademii.

"Father and Daughter"



Ok, od teraz zgodnie z poprzednią deklaracją zaczynam odliczanie do kolejnej, 83. Ceremonii.

Szklanka do połowy pełna??

Szklanka jest do połowy pełna czy do połowy czy pusta zapytacie. Nie wiadomo, w każdym razie na pewno nigdy nie jest tak, żeby gorzej być nie mogło. Telewizor mógłby być lepszy :)

Dlatego dziś jedna z moich ulubionych perełek Animacji, jak można przeczytać wielkimi wołami nad ramką - NOT Pixar. I wcale się nie dziwię, że "Not" - mimo szacunku dla twórców spod znaku skaczącej lampki, jestem pewien, że za tak ironiczny film ktoś mógłby stracić robotę i nie podziałać już przy kolejnych projektach.

Ale ad rem - dziś przypominam dość mocno utytułowany, m.in. na Sundance Festival, w Dreźnie, czy Londynie, a także nominowany do Oscara w 2002 film "Fiffty Percent Grey".
Ciągle pozostając w orbicie Oscarowej (wiem, wiem - już po wszystkim, ale niech to trwa przynajmniej do końca tygodnia) zapraszam również na Oscarowe podsumowania na portalu Kinoskop.pl

http://www.youtube.com/watch?v=zCP9f0VicBE

Uciekające Ośmiornice - "Oktapodi"

Niestety, choć mocno obstawiałem wczorajszej nocy Nagrodę dla "La Dama y La Muerte", to "Logorama" zwinęła jej sprzed nosa statuetkę Hollywoodzkiego rycerza. Zdarza się. Nie mogę się doczekać, kiedy i gdzie będę mógł ten zwycięski tytuł zobaczyć.



Jako nagrodę pocieszenia postanowiłem przypomnieć sobie i czytelnikom krótki film, który w zeszłym roku przegrał w Oscarowym wyścigu z bezkonkurencyjnym Pixarowskim "Presto" (ten z kolei mogli zobaczyć na dużym ekranie Ci, którzy wybrali się do kina na "Wall-e").

"Oktapodi" to skromniutka animacja rodem z Francji, dyplomowe dzieło siedmiu studentów Gobelins l'ecole de l'image. I już sama konkurencja z najlepszym studiem animacyjnym na świecie, to niezły start. Niecałe dwie i pół minuty a przeżycie - bezcenne Oceńcie sami:

„Zmęczona Śmierć” w animacji 3D, czyli dajcie spokój babci - „La dama y Muerte”

Zgodnie z obietnicą czas na kolejną porcję animowanych pretendentów do Oscara. Po Francuzach, pora na propozycję Hiszpańską. Początek jest wzruszający – na samotnej farmie, babcia słuchając gramofonu, tęsknie spogląda ku portretowi męża. Zasypia obejmując fotografię. Gdy przychodzi Śmierć, jest gotowa, podaje mrocznemu żniwiarzowi rękę, wiatrak na farmie zatrzymuje się, życie zamiera... i zaczyna się jazda!

Otóż nie jest tak łatwo rozstać się ze światem, szczególnie jeżeli przeszkadza w tym medyczny celebryta z gębą szczerzącą się z okładki "Time", o śnieżnobiałym uśmiechu i loczku spływającym malowniczo na czoło. Otoczony wianuszkiem stylizowanych na pin-up girls pielęgniarek, upaja się ów doktor-gwaiazda, ze oto kolejny pacjent uratowany. Emerytka ze słabym wzrokiem nie ma szans – z jednej strony medycy rodem z „Tańca z rozgwiazdami” z drugiej mocno zniecierpliwiony Śmierć (ma do zrobienia normę i przez zadufanego w sobie konowała, ciągle nie zgadza mu się plan).

Nieźle, na prawdę nieźle. Ilość zwrotów akcji jaka tu następuje, przejść od wzruszenie do śmiechu jest niesamowita. Podoba mi się, że pomimo naładowania środkowej części filmu slapstickiem i chwytami, od tricków z „Looney Tunes” do klasycznego absolutnie wózka (tym razem inwalidzkiego) powoli rozpoczynającego karkołomny zjazd ze schodów, film nie traci ciepła, nastroju który inicjuje pierwsza scena – nie zajmowałem żadnej strony oprócz strony babci. Rozczuliły mnie jej warkoczyki i dobrotliwy uśmiech.
Fritz Lang wiedział co robi, kiedy kręcił „Zmęczoną Śmierć” – faktycznie męcząca fucha.



A po wsztstkim pozostaje zaśpiewać

We’ll meet again,
don’t know where,
don’t know when...

Oscary, Oscary - czyli człowiek jest słaby w postanowieniach

Ok stało się, miało byc sentymentalnie i nieaktualnie, ale trzeba zrobic wyjątek (z resztą, generalnie nie wypadam z założenia, będą filmy raczej niespecjalnie znane).
Wielkimi krokami nadchodzi ceremonia rozdania Oscarów. I po raz kolejny, mam ogromną nadzieję na nasiadówę do rana, z wielką butlą pienistego ciemnego napoju i michą chrupiących smakołyków. Ech Oscary to zawsze jest frajda, im więcej ludzi tym lepiej, bo się zaczyna obstawianie, zakłady, przekomarzanie i typowanie zwycięzców...
Ale wracając do tematu, postanowiłem od dziś rozpocząć przegląd nominowanych do Nagrody Akademii animowanych krótkometrażówek – na pierwszy ogień idzie "French Roast". Zobaczmy czy kuchnia znad Sekwany zaostrzy apetyt...



Zaostrzać moze nie zaostrza, ale to całkiem niezły deser (w sam raz do kawki ;). Najbardziej urzeka rzecz jasna postać kloszarda z bałaganem na głowie, nad którą lata stado much.

Kilka wniosków:
- zakonnice chrapią;
- stróże prawa chrapią;
- kelnerzy nie mają sumienia i litości;
- pomoc – gdy jesteś po 17 filiżankach kawy, a Twoje serce startuje właśnie z pole position do stanu przedzawałowego – przyjdzie z zupełnie nieoczekiwanej strony;)

Miłego Oglądania - jutro kolejna nominacja.